کال ترین شکل زیستن

X

کال ترین شکل زیستن

شعر


	درباره وبلاگ شعر حرف تازه ای نیست چای نیم خورده ای ست با حبه قندی گوش پریده که در انتظار دستی عجول ناکام می ماند روی میز صبحانه یا پرنده ای ست که بال می گشاید از جان کاغذ و با حنجره ای خونین آواز می دهد دردمندی ی بند بند انگشتانم را و پشتم را که می لرزد از قلبی که پشت پنجره از یاد رفته است. نه پشت در خانه نه ایستگاه قطار نه... آه از این انتظار خوشایند! به آغوشی گشوده و دستی که به ناز سرانگشتی تکیده دراز می ماند. شعر حرف تازه ای نیست قد می کشد در آیینه های پریده رنگ حتا به گاه رفتن شاعر بعد از هزار سال بعد از شکسته شدن، تصویر شکسته ای ست که می درد گلوی پرنده را در این بی پرنده گی که یک حنجره آواز خود غنیمتی ست بزرگ. بعد از هزار سال بعد از شکفته شدن تصویر پرنده ای با گلوی بریده روی استکان چای و حبه قندی ناکام شیرین کام! شیرین کام! 18/خرداد/1387 منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب پیوندهای روزانه بغض انتظار مسافر ثانیه های ابدی نیزار دختر هامون هوا را از من بگیر خنده ات را نه از اوراد تازه برزخی ها جمهوری پرندگان به روز شدگان آرشیو پیوندهای روزانه آرشیو مطالب مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 آذر 1386 آرشيو پيوندها انجمن شاعران ایران خانه شاعران جهان احمد شاملو نیمایوشیج مهدی اخوان ثالث فروغ فرخزاد سهراب سپهری فریدون مشیری نادر نادرپور یداله رویایی صادق هدایت فدریکو گارسیا لورکا لنگستون هیوز آوای آزاد کتاب شعر ماهنامه ادبی ماندگار ادبستان والس وازنا فیروزه دیگران سپنج کلاغ مرور خزه رادیو گلها RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	فقط همین... 1) فقط همین مشت پری که به جا می ماند برای پرنده شدن قفس را باید شکست. 2) دست های مه آلود و گونه های تهی شده ام گورهای تاریک اند. 3) آهوان می رمند از بیشه های چشم انت دیگر از محاق ترسی نیست که پلنگ ها به عیادت آهوان آمده اند...؟! 4) به آسمان ام ستاره سنگ می شود و آیینه سینه ی جوشن زمین دندان می نماید و خورشید جباری می شود با هیاتی غریب دوباره اما من...؟! 5) هر روز در سرخی آخرینِ خورشید به جای مسیح به صلیب ام می کشی و خاکستر تمام فرشته گان را بر سرم که ریختی، پشت می کنی به خدایانِ سنگی ات و من تازه می فهمم آن تبر ازآنِ که بود بر دوش ابراهیم...؟! \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در شنبه دوازدهم مرداد 1387 \|


	...؟! ماهِ نو در بزمِ شاعری افسرده فسونِ فانوسکِ شبِ یلداست چراغ را فراتر گیر! هنوز هم نفس می کشد خنیاگرِ خفته ی خورشیدِ بامداد...!؟ 17 خرداد 87 \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387 \|


	بدون شرح ماهی ها در خون شنا می کنند و رودخانه ها پوشیده از پَر اَند شلیکی دیگر و ماهی ها: پرنده ای دیگر به ما خیانت کرد...!؟ ۱۵شهریور۷۳ \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 \|


	شهربانوی قصه های پاييزی شهرزاد! به خواب قصه ات برگرد در فصل بی مریم باغ قصه ازکدامین داغ ؟ تنها گریه مویه های تو بر نعش کبوتران سپید؟ آه چشم روشنی قصه های زمین! سرمه دان پولکی ات را به ابرها بسپار ناودان های خشک در حسرت قطره ای چشم به آسمان دوخته اند. * در ابری ترین کوچه های شهر پرنده ای نیست تا آوازی بخواند و هیچ چتری بی اجازه ی باران و خورشید گشوده نخواهد شد. و من امشب چشم در چشم تو در خواب قصه ات غرق می شوم یا به خواب خورشید می روم. * شهربانوی قصه های پاییزی شهرزاد! به خواب قصه ات برگرد... \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 \|


	...شاید تمام سنگ ها نوزادانی بوده اند شاید که کفر گفته اند در رحم مادرانشان....؟! \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 \|


	به قفس خو گرفته ايم اما... و مرگ پرنده ای ست بزرگ گرفتار در مشت من پرنده که پرید خورشیدم را سر بریدند...؟! \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در شنبه بیست و چهارم آذر 1386 \|


	...این همه نقطه چین؟! محاق ماه در سترونی سرد آسمان از ستاره تهی ست خورشید مسیحی ست که شب به صلیب اش کشیده است. \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386 \|


	و انسان....اینسان...؟! ...پرچیدن پرنده های کوچک اسیر روبروی آسمان باز و حکم این است: تو آزادی اما بمان جنگل پلنگ دارد. * تنگ بلور تنگ و رقص قرمز ماهی ها در رویاهای خیس دریا و حکم این است: تو آزادی اما بمان دریا نهنگ دارد. * آوار آرامش و سکوت در ذهن جنگل انبوه صدای چکمه های زرد و پرنده های پریشان هراسناک و حکم این است: تو آ... آهسته تر انسان تفنگ دارد...؟! ۲۱ خرداد ۸۶ \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در دوشنبه دوم مهر 1386 \|


	تابوت ها...تابوت ها...تابوت های کوچک سرخ! گرسنه ترینِ‌ پرنده گان نام ات را از لبان ام بر می چیند شکفته که می شوی از لبان خون آلودت فقط ترانه می تراود و بس... \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در سه شنبه سیزدهم شهریور 1386 \|


	از روی ساده گی... ...سنگ ها در دهان ام بود که گنجشک ها پریدند مشت ام را از کلمه تهی می کنم چشمان خالی مترسک ها روبروی سکوت گندم زار...؟! ۱۸/فروردین/۱۳۸۶ \|+\| نوشته شده توسط احمد صوفی در دوشنبه هشتم مرداد 1386 \|